We zijn op de goede weg!

De eerste week van het festival zit erop. Poeh… het was best wel zwaar om ‘s ochtends les te geven aan zo’n 30 moeilijk lerende kinderen en daarna ‘s middags ook nog eens open huis te houden. Maar als je ziet wat we in deze korte tijd al bereikt hebben, dan geeft dat zoveel voldoening! De kinderen leven helemaal op van al die positieve aandacht.



Ze vinden het fantastisch om buiten in de openlucht les te krijgen en na elke workshop een tijd te mogen spelen. Alle overtollige energie raken ze kwijt tijdens de zeepkistwedstrijden, de kringspelletjes, het touwtje springen of het hoepelen.
Uit zichzelf komen ze terug om opnieuw ijverig aan het werk te gaan. Een goede formule. Het geeft ons allemaal een enorm gevoel van vrijheid. Iedereen ligt of zit er lekker ontspannen bij.

Taal, rekenen, technologie, natuurwetenschappen, aardrijkskunde, geschiedenis – het hele skala van vakken wordt allemaal spelenderwijs verwerkt in de workshops en spelletjes.



Het is toch wel eventjes wat anders of je de tafels van 4 en 8 moet opdreunen in de klas of dat je aan de hand van gegroepeerde koffieblikken (onze trommels) een spannend ritmepatroon leert uitrekenen. Of dat je samen in een groepje een songtekst gaat schrijven op de maat van een ingestudeerd Roemeens volksdansje. Bij alles stimuleren we ontwikkeling in sociale vaardigheden (samenwerken, ruzies uitpraten, elkaar helpen) en emotionele intelligentie.

Deze week hadden we zo’n 30 kinderen uit 3 parallelklassen van graad 7, de volgende week krijgen we kinderen uit graad 5 en 6. Dit zijn allemaal zwakbegaafden en normale kinderen door elkaar, die door gedragsproblemen, dyslectie of een andere moedertaal niet mee kunnen komen in de klas. Het leertempo is vrij traag, maar je ziet toch geleidelijk leervorderingen.



Afgelopen donderdag was het zwaar aanpoten. We werden duidelijk uitgeprobeerd, de kinderen waren niet te houden. Chaos alom. Het weer zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben: het was erg winderig en het druppelde om de haverklap.
Nu eens vluchtten de kinderen en masse naar binnen en dan weer stormden ze naar buiten. Een ruzie liep zelfs aardig uit de hand (een stuk getrapte hardboard wand). Maar dat ging allemaal over, toen we zonder te straffen grenzen gingen stellen.
Ook onze peereducator die de groep echt fantastisch weet te enthousiasmeren, heeft zo haar buien.



De middagen zien er totaal anders uit. Het lijkt dan meer op een buurthuis. Kinderen lopen vanzelf binnen en zijn dan ineens weer weg. Steeds meer kinderen uit Klawer-Noord (de kleurlingenwijk) weten de weg naar ons centrum te vinden.



De meesten proberen alleen maar vluchtig wat muziekinstrumenten uit en gaan dan naar buiten om te voetballen, te racen, touwtje te springen of te hoepelen. Dus ook voor de spelletjes zijn ze bereid om zo’n eind te lopen! De zeepkisten zijn helaas even uit de roulatie. We hadden ons verkeken op de kwaliteit van de wieltjes. Aanstaande maandag krijgen we nieuwe. Die zijn gelukkig een stuk degelijker.



Een paar kinderen blijken waanzinnig muzikaal te zijn en weten de boel zo op te zwepen dat er massaal gedanst en gedrumd wordt. Ze wisten niet eens dat ze het in zich hadden! Geweldig toch? Zoals deze twee jongens die enorm muzikaal bleken te zijn zonder dat ze dit van zichzelf wisten.



Voor het eerst van hun leven ontdekken ze hun eigen muzikale talent. Iets om trots op te zijn. We zijn beslist op de goede weg!

Wordt vervolgd ...

In volle gang

Lies en Jeremy zijn inmiddels gearriveerd.



Ze kwamen net als wij in de regen aan, maar een prachtige regenboog luidde weersverandering in. Sindsdien schijnt het zonnetje continu.

We haalden in Kaapstad 20 Hugh Tracey Kalimba's bij tussenhandelaar Jack Adams op. Via de telefoon hadden we deze bestelling gedaan en de indruk gekregen met een jeugdige man te maken te hebben. Hij bleek hoogbejaard te zijn en hij typte zijn facturen nog op een oude Remington




Een bijzonder beminlijke man met een open geest. Hij had jaren geleden Nederland bezocht en was niets vermoedend is allerlei louche tenten terecht gekomen.

Veel tijd om te acclimatiseren kregen Lies en Jeremy niet, want na 1 dag rust konden ze meteen aan de slag. De tent ging namelijk afgelopen vrijdagmiddag open. Tegen alle verwachtingen in kwamen er maar een stuk of 6 kinderen aanzetten. Niet direct na schooltijd (om twee uur), maar pas tegen een uur of vier. Allemaal meisjes, stuk voor stuk ontzettend leuk. Dat werd dus een hele rustige opening.

Hier zijn een paar foto’s van de openingsdag.



Te gek die didgemuziek! Je kunt er lekker op dansen.



Is dit nou een kalimba? Wat een grappig instrument.



Gaaf, zeg, die zeepkisten!



Hier zijn we dan, de meest sexy meiden uit Klawer!



Mm .... dit is toch allesbehalve sexy ....

De dagen erna kwamen er steeds meer kinderen rond 16.00 binnendruppelen. Des te beter, want we zijn sinds eergisteren met de workshops voor leerlingen met leerproblemen begonnen. Dat is van 9.00 tot 13.30 - een hele ruk. We zijn aan het eind helemaal kapot en snakken werkelijk naar een lange pauze.

Lana bracht ’s ochtends geen 20 kinderen, zoals afgesproken, maar 30. Dat werd improviseren. Gisteren hebben we de groepen in 2-en gesplitst, zodat ze beter hanteerbaar zijn.



Johnny opende de dag met een energizer: een Roemeense volksdans.



Lies gaf didgeles.



Geassisteerd door Koesie, een 16-jarige scholier met ernstige leerproblemen, maar uiterst muzikaal.



Onderwijl gaf ik kalimbales.



Samen met Jeremy en Johnny.



Tot slot gaven we gezamenlijk een workshop in maskers maken.

Wie meer foto’s wilt zien, verwijs ik naar de site van Lies.
Zie www.myspace.com/liesundertrees


Wordt vervolgd ...

Uitzending op Radio Namakwaland

Met drie zenuwachtige meisjes achterin ons geleende bakkie reden we vanmiddag luid zingend naar Vredendal voor de uitzending op radio Namakwaland. Wijzelf werden zo in beslag genomen door andere zaken – van alle kanten benaderen mensen ons die willen samenwerken - dat er eenvoudig geen tijd was voor zenuwen.



De opnamestudio was een piepklein hokje met een paar gigantische microfoons. Daarin was maar één persoon aanwezig: een geluidstechnicus, die de opname direct op zijn computer bewerkte.






Binnen een half uur was de jingle klaar:

Johnny:
Wat gaan daar nou aan in Klawer?
‘n Nuwe lente, ’n nuwe geluid.

Zang van meisjes:
Daar's net een ou platteland en dis Namakwaland.
As jy wil na die blomme kyk, jy's meer as welkom daar.

Meisjes om beurten:
Kom na die lekker Kamma-Kamma Kinderfees
in Ateljee 10
Kerkstraat 10
in Klawer

Johnny:
van 17 augustus tot 14 september

Meisjes:
Wat leuk! Doeiiiii

Daarna werden wij tweetjes geinterviewd door twee bijzonder geestige en enthousiaste interviewers. De druk dat het life werd uitgezonden was te groot voor mij - mijn Afrikaans liet het prompt afweten - maar Johnny raakte flink op dreef. Het interview duurde zo’n 15 minuten en werd afgesloten met de jingle. We krijgen dit later op CD, dus jullie kunnen straks meegenieten. Met de geleende geluidsapparatuur van radio Namakwalang en drie verzadigde meisjes (ze hadden zich na afloop ongegeneerd tegoed gedaan bij Wimpy) reden we haastig terug naar Klawer. De tijd dringt. Vrijdag beginnen we al. Morgen en overmorgen zitten we in Kaapstad om Lies en Jeremy af te halen van het vliegveld.


Hugh Tracey Kalimba

Dan halen we ook onze bestelling op: 20 kalimba’s van Hugh Tracey. Een hele investering, maar wat biedt dit een prachtige kans voor veel kinderen om te leren musiceren en zich op hoogwaardig niveau te kunnen ontwikkelen, zodat zij later eventueel kunnen deelnemen aan de commerciële festivals uit deze streek. De westerse stemming van deze kalimba’s sluit aan bij de boerenmuziek waaraan iedereen hier gewend is en leent zich prima voor jazz, klassieke muziek, blues, pop, hip hop, rock and roll, noem maar op. Dit zijn kalimba’s zonder klankkast, slechts op een plank bevestigd. In een workshop leren de kinderen zelf klankkasten maken die bespannen zijn met geitenvel. Dat levert een uniek product op.


Voorbeeld van haarspeldenkalimba (gedownload van internet)

Om aan het grote aantal belangstellenden tegemoet te komen hebben we besloten om voor oefenkalimba’s te zorgen die iedereen mee naar huis kan nemen. Dat wordt een workshop om mini-kalimba’s te maken van lange haarspelden die hetzelfde gestemd zijn als de grote kalimba’s, alleen een aantal octaven hoger. Je kunt ze in je zak steken en er lekker op gaan spelen als je onderweg bent of je maar zit te vervelen. Als je dan eindelijk aan de beurt bent om op een echte kalimba te spelen, heb je al heel wat kunnen instuderen. Dat levert snelle resultaten op. Zo bedenken we steeds nieuwe workshops.

Wordt vervolgd ...

Onder verhalenvertellers

v.l.n.r. Johnny, Bennie, Henry, Florence, Salette, Elzaine, Stephen

Zet een stel verhalenvertellers bij elkaar aan een pittige Indonesische dis en je hebt de avond van je leven. Vooral als het bevlogen verhalenvertellers zijn die geregeld bijeenkomen om de orale traditie in stand te houden.
Het was een hele belevenis om dit mee te maken.


Elzaine en Stephen Tekana

Daar was Stephen Tekana met zijn kalme, meditatieve stem. Heerlijk om je hierdoor te laten meeslepen. Zijn stem bleef souflerend op de achtergrond, wanneer zijn vrouw Elzaine een enkele keer van zich liet horen.


v.l.n.r. Johnny, Bennie, Henry, Florence

Daar was Florence Filton, vol overgave, een en al gebaar, opgewonden uithalend. Haar toneelspel en haar schaterlach werkten op je lachspieren. Daar was haar man Henry met zijn droge humor en provocerende houding. Dit leidde tot de meest absurde discussies.


Salette Cloete

En daar was de jonge Bennie Bock, die constant dubbel lag van het lachen en veelzeggende blikken uitwisselde met zijn nieuwe vlam, Salette Cloete (onze journaliste van Die Kontrei). En dan was daar natuurlijk Johnny, die als ’n regte Afrikaner net zo flink wist uit te halen. Dat leverde een frappant verschil op tussen blanke en bruine humor. Want tot onze verbazing bleek de apartheid een bron van vermaak: ze gierden van het lachen bij het vertellen - al was er ook diepe afschuw bij enkele schokkende verhalen die getuigden van een ongelooflijke wreedheid.

Rond middernacht moest er toch echt naar huis gegaan worden, dus we stapten allemaal naar buiten, de kou in. Er kwam alleen geen eind aan de woordenstroom. Nog even dit ene verhaal. Vooruit dan maar, nog eentje. Nee, moet je horen. Ruim een uur later, iedereen inmiddels tot op het bot verkleumd, was het dan zover dat de eerste in zijn auto stapte. De rest volgde vanzelf als makke schapen. Wat heet - luid claxonerend om toch nog even het laatste woord te hebben.

Wordt vervolgd ....

Weer voor de klas

Twee dagen lang op de Nieuwoudtschool lesgegeven in marketing. Dat zullen we niet gauw vergeten! Dat waren 8 klassen op een dag van ongeveer 50 leerlingen per klas. Van 8.00 tot 14.00 aan een stuk door. In het laatste uur zaten we opeens met gecombineerde klassen, zo’n 130 pubers tegelijk in 1 klein klaslokaal.



Je kunt je voorstellen hoe dat er toeging. Complete anarchie. Om de haverklap drongen allerlei klassen ons lokaal binnen om bij ons posters te komen maken, terwijl we geen idee hadden welke klas op het rooster stond en wie in welke klas hoorde. Een bel gaf aan dat er gewisseld moest worden, maar er was geen pijl op te trekken hoe lang de lessen duurden.



De leerlingen genoten zichtbaar van het verven en deden aandoenlijk hun best. Alleen bleken ze hiermee maar bitterweinig ervaring te hebben (wegens het constante geldgebrek van de school). Twee meisjes van 13 zongen zelfs spontaan een liedje voor ons dat ze zelf gemaakt hadden over Klawer en ons.



De leukste klas bestond uit zo’n 25 leerlingen die verstandelijk gehandicapt waren. De school weet zich geen raad met hen. Volgens John Cloete zijn zeker 66 leerlingen op deze school verstandelijk gehandicapt, maar volgens Lana is ruim de helft van de school dat (dat komt neer op zo'n 400 leerlingen). Er is geen land met hen te bezeilen.

We hebben afgesproken dat we met deze doelgroep aan de slag gaan van 9 uur tot 13.30 in onze kerk, elke week een andere groep. Dan is de middag beschikbaar voor de overige kinderen uit de buurt.

Dankzij de medewerking van Ruiter Julies van het adviesbureau Klawer kunnen we misschien aan extra inkomsten komen.



Hij opperde het idee om onze kerk te huren i.v.m. zijn projecten voor lichamelijk gehandicapte volwassenen. Een verwaarloosde doelgroep net als onze verstandelijk gehandicapte kinderen. Op deze manier zouden we het hele jaar open kunnen zijn. Hij kent een aantal gehandicapten die rieten mandjes vlechten en van afvalproducten miniatuurmeubels maken.

Dit opent beslist nieuwe perspectieven. Zou het misschien mogelijk kunnen zijn om deze twee groepen samen te brengen? Dat bijvoorbeeld de ouderen hun vaardigheden en kennis op het gebied van kunstnijverheid overdragen aan de jongeren en dat zij hen begeleiden? En dat de kinderen op hun beurt zorg leren dragen voor deze ouderen? Interessant om te nader te onderzoeken ….

Een handelaar in dierenhuiden heeft ons (gratis) een geitenvel aangeboden zodat we kunnen experimenteren met het maken van maskers en een klankkast voor de kalimba. Stel je voor dat dit lukt. Dan hebben we twee unieke produkten waarmee Klawer zich kan profileren.

Van Radio Namakwaland hebben we toestemming gekregen om met een koortje een jingle te maken, die elke dag uitgezonden wordt. We krijgen zendtijd voor een interview en allerlei mededelingen over onze activiteiten. We krijgen zelfs (gratis) hun geluidsapparatuur te leen, zodat we in onze kerk optredens kunnen houden.


Derlick en Romaine (samen in mijn trui), Lee-Ann

Met de twee meisjes die ons toegezongen hadden, hebben we zojuist onze jingle ingestudeerd. Ze hadden nog een vriendinnetje meegenomen.



Daar zaten we dan op het grasveld bij een benzinestation flink te oefenen. Komt daar opeens een man met een fototoestel aanzetten die ons ging fotograferen. Wij meteen in een pose, een en al ster-allure. Blijkt dat hij ons voor kinderlokkers aanzag en het bewijs op de foto vast wilde leggen …

Wordt vervolgd ...

Op talentenjacht

Na een enerverende week van netwerken konden we vandaag rustig onderuit zitten om naar dansuitvoeringen te kijken. Op Klawer Primêr, de andere basisschool in Klawer, zijn de Klawer Kunste begonnen. Dit is het examen in het vak Kunst en Cultuur, waaraan alle scholen uit de omgeving kunnen deelnemen.

De Nieuwoudtschool doet niet mee. Er is geen onderwijzer buiten Lana op deze school te vinden die dit vak gestalte kan geven. Lana is op dit moment volledig in beslag genomen door de EXPO, de jaarlijkse competitie tussen scholen in het vak Wetenschap en Natuur. Dankzij het hoge niveau van haar lessen zijn 4 van haar klassen in de prijzen gevallen. Die mogen nu meedoen aan de volgende ronde in Stellenbosch, dicht in de buurt van Kaapstad. Een hele prestatie als je bedenkt dat van de 27 deelnemende klassen er 10 gekozen waren om naar Stellenbosch te gaan. Onze mond viel open van verbazing toen we afgelopen week hun presentatie bijwoonden tijdens de vergadering van de ondersteuningsgroep. Wie verwacht nou zo’n wetenschappelijke aanpak op een lagere school - nog wel zo’n problematische school? Dankzij haar inzet (voornamelijk in haar eigen vrije tijd) ontstaat er een nieuwe generatie jongeren met wetenschappelijke ambities in Klawer-Noord (de kleurlingenwijk).

We zagen vandaag line dance, tapdance, jazzballet, klassiek ballet en hiphop. Voor het merendeel meisjes, blank, met een sterke voorkeur voor jazzballet en klassiek ballet. Een aantal uitvoeringen was opvallend van kwaliteit, voornamelijk te danken aan een professionele dansdocente.






Maar het waren vooral de hiphopdansers die onze aandacht trokken door hun eigen stijl en zelfgemaakte choreografieën. Gekleurde jongens en meisjes van een jaar of 16-17. Dit zijn precies de peereducators waarnaar we zochten.




De afgelopen week was hektisch. De ene afspraak na de andere - achter publiciteit aanzitten, achter artiesten, noem maar op. Volgende week verschijnt er een interview met ons (met foto’s in onze kerk) in Die Kontrei. Dankzij het toeristenbureau in Vredendal kunnen we nu de touroperators achterhalen die trips naar Namakwaland organiseren. Het toeristenbureau wil ons op alle mogelijke manieren helpen. We kunnen zelfs onze kunstnijverheidproducten via hen verkopen.

Van Florence Filton hebben we een stuk of 50 afgedankte schilderijen gekregen die we kunnen hergebruiken. Alleen al de lijsten zijn kostbaar. Er is nog veel meer in aantocht. Dit verhoogt de verkoopwaarde van onze producten aanzienlijk. Leerlingen met schildertalent kunnen hun hart ophalen.

De eerste zeepkist is nu bijna klaar. Pieter Fourie heeft zijn oude makker erbij gehaald en nu zitten ze samen genoegelijk te knutselen. Je ziet ze helemaal opleven, als een kind zo blij.

Ook hebben we nieuwe partners gevonden: een bureau dat leerkrachten traint om vanuit waarden te werken aan karaktervorming. Tijdens de vergadering van de ondersteuningsgroep van de Nieuwoudtschool hielden zij net als wij een presentatie. Ook zij willen dit hele gebied bestrijken, niet alleen Klawer. Training in karaktervorming en een jaarlijks terugkerend kinderfestival, een ideale combinatie toch?

Wordt vervolgd ....